Svona hroðaverk á bara alls ekki að kalla bíómynd, heldur eins konar söluvöru skrattans, nema slíkt gæti gefið til kynna eitthvað djúsí aðdráttarafl en ekki hið gagnstæða.
Madame Web er eitthvað það glataðasta afsprengi þessarar ofurhetjubólu síðari ára sem fyrirfinnst í formi stúdíómyndar – og enn fremur fyrirtaks dæmi um það hvernig hægt er að sóa fullkomlega fínum leikurum. Af hverju? því hér sjá flestir þeirra um að gera sig að algerum aulum á skjá eða bara nákvæmlega ekki neitt nema að hlaupa á milli staða og útskýra þennan hlægilega máttlausa söguþráð án nokkurra merkja um skemmtanagildi.
Bíódeildin hjá Sony er farin að endurtekið snúast í skítugum hjólförum með enn einni Spider-Man-lausu Spider-Man-myndinni. Þeirri leiðinlegustu til þessa, og ‘leiðinlegt’ er sjaldnast skemmtilegt orð til að nota en þegar ekkert er að frétta í tveggja tíma steypu – sem betur skal lýsa sem óviðburðaríkum pilot-þætti – er lítið í þessum vef til að festast við. Vissulega kemur það einnig núll á óvart að nokkur Avi Arad hafi verið einn af framleiðendum myndarinnar*.
Madame Web kemur út eins og hún sé öll sett saman úr sundurtættum hamagangi, munnvatni og límbandi, jafnframt björtum vonum og vilja fyrir stórum peningagróða án þess að þurfa að vinna neina propper hugmyndavinnu í kringum neitt. Myndin þykist bjóða upp á origin-sögu með einhvern eðlilegan púls en drollar bara í gegnum einhvern grunnlista af atriðum sem ættu að tala til markhópsins en missir í staðinn algjörlega marks. Hverjum er ekki drull um ungan Ben Parker (leikinn hér af hálfsofandi Adam Scott) og nýfæddan frænda hans, Peter, sem kemur sögunni sama og ekkert við?
Það merkilegasta sem hægt er að draga frá ræmunni liggur í stakri ‘draumasenu’ (þar sem helstu persónur fá að sparka í rassa í búningum sínum í fáeinar sekúndur, svo ekkert meira…) og æpandi auglýsingum á svo slæmu leveli að lykilpersóna reynist jafnvel myrt af Pepsi-skilti. Ef aðeins senan sjálf hefði eitthvað högg eða væri jafnvel álíka fyndin og hún hljómar. Það er óskaplega fátt sem ekki bendir til þess að öll þessi framleiðsla hafi verið lömuð af fullmörgum kokkum Sony-eldhússins og ríkjandi fókusleysi fyrir hverju sem þessi lokaútkoma átti að vera. Heppilega ættu flestir leikararnir að lifa af þennan ljóta blett á ferilskránni.
Dakota Johnson getur verið frábær leikkona þegar hún hefur eitthvað á milli handanna (sbr. hinar stórkostlegu Suspiria og Bad Times at the El Royale ofl.) en hérna er hún engan veginn að nenna þessu burðarhlutverki. Ekki fá þær Sydney Sweeney, Isabela Merced og Celeste O’Connor heldur neinn góðan díl, verandi til samans varla nein persónuleika til að spila með og aldrei neitt frumkvæði í sögunni, heldur eltar, skildar eftir strand eða togaðar til og frá í allar áttir.
Síðan súmmast þetta allt upp í alveg geislandi glataðan endasprett. Sá sem verst kemur út úr leikhópnum er reyndar franski leikarinn Tahar Rahim, sem hefur farið úr brillerandi performans í meistaraverkinu Un Prophète (2009) yfir í skúrkinn hérna sem er hin hlægilegasta viðurstyggð til gláps. Ímyndið ykkur vondan, klunnalegan og moldríkan smögg-Spider-Man og þá er komin smá mynd af þessum drullufyndna gæja.
Það eina sem þess virði er að líkja við einhvern púls tengist trúlega
vinnubrögðum kamerumannsins Mauro Fiore (sem skotið hefur prýðisútlítandi myndir eins og Avatar, Smokin’ Aces, The A-Team, The Island og fullt annað kinetískt). Hann er sá eini sem virkilega vann fyrir kaupi sínu með þessum sérkennilega spastísku myndavélamótífum og hreyfingum. Einhver þurfti að minnsta kosti að vera vakandi í þessari framleiðslu.
Eins fúlt og er að segja það þá tekst Madame Web á makalaust magnaðan máta að vera verri bíómynd heldur en Morbius, sem þykir víst vera úr þessu sama myglaða Sony-verse’i. Þá í samanburði eru Venom-myndirnar algjörar perlur í samanburði. Því miður er heldur ekki hæpið eða of hæperbólískt að segja að þetta gæti vel verið ein af fimm verstu Marvel(-ish) bíómyndum fyrr eða síðar.
*Fyrir fólk sem ekki veit þá er Avi Arad hinn sami drullusokkur og gerði víst framleiðsluna á Spider-Man 3 að algjörri ringulreið fyrir Sam Raimi og er einnig á bak við stórverkin Bratz, Borderlands og þessa bjánalegu Sony-verse Spidey-lausu seríu…
og þessi maður hefur unnið Óskarsstyttu!
Bíófíkill 
Sammála/ósammála?