Þetta er sérstök þróun. Upphaflega stóð til að stækka The Amazing Spider-Man seríu Andrews Garfield með alls konar spin-off myndum. Svo hrundu öll plönin með Garfield en Avi Arad hélt stóískur áfram með sínar hugmyndir. Viljinn einn er auðvitað kostulegur en gæði eru ekki alveg samtengd orðspori hans og filmógrafíu. Eitt þekktasta dæmið er hvernig Arad er sagður hafa pressað á Sam Raimi til að troða Venom fyrir í Spider-Man 3 (2007), leikstjóranum til heljarinnar mæðu. Seinna meir er hann ennþá að lobbýa fyrir þetta kvikindi á hvíta tjaldinu og tókst honum að mjólka heilan ÞRÍLEIK úr þessu sprelli með Tom Hardy í burðarhlutverkinu.
En þá að góðu fréttunum. Forveri þessarar þriðju myndar, Venom: Let There Be Carnage, var næstum því góð mynd; án nokkurs vafa besta Sony-Spider-Man myndin í flokki syrpunnar sem inniheldur engan Spider-Man úr sérframleiðslu Avis Arad. Það er auðvitað enginn heiður þegar keppinautarnir eru t.d. Morbius, Madame Web og fyrri Venom-myndin. Framfarir eru allavega framfarir, og annað en sú fyrri er þessi Venom-mynd ekki algjört gargandi drasl sem Hardy náði að lífga upp á, enda tókst þar öðrum leikstjóra að hrista aðeins í uppskriftinni og lífga allsvakalega upp á rennslið.
Þá komum við að slæmu fréttunum og Venom: The Last Dance, bíómynd sem miklar töluvert meira fyrir sér þessum hinsta dansi sínum en nokkur áhorfandi. Allar þrjár Venom-myndirnar, hver þeirra með mismunandi leikstjóra, eiga nú það sameiginlegt að hafa merkilega litlu moðað úr þessum karakterum eða efnivið og yfirleitt bara tekið hraðkeyrsluna á nokkuð djúsí efniviði.
The Last Dance er að vísu verst í röðinni hvað akkúrat þetta varðar og sömuleiðis almennt; hún er alltof troðin, flýtt í keyrslu, stappfull af flötum aukapersónum, skelfilegum exposition-dömpum og nær varla neinu flugi með hasar, brellum eða neinni flugeldasýningu (eða flugvél!) sem þar fylgir með. Það á ekki að vera hægt að gera svona sykurskertan ‘body-horror-hasarþríleik’ með Tom Hardy að gera sig ítrekað að dásemdarfífli í brómantík með geimveruklessu án þess að það sé ekki eitthvað örlítið skemmtilegt. En mikil djöfulsins sóun á talenti og hugmyndagrunni hefur þetta allt saman verið. Þessi lokakafli þríleiksins leggur allt í eigin ranghugmyndir um að ljúka þessari óvenjulegu vináttusögu Eddies og Venom af með stæl, eins og hún sé algjörlega ómeðvituð um að sú saga hafi varla náð að hefjast…
Hinar tvær myndirnar rétt náðu að renna hjá með meinlausu afþreyingargildi og nægilega mörgum hressilegum uppákomum til að réttlæta þunnildin. Það er ekki raunin með The Last Dance. Það eru nokkrir sprettir hér og þar (aðallega flugvélin, hesturinn, söngstundin í bílnum, dansinn við Dancing Queen remix’inu) sem lofa góðu en fjörinu lýkur alltaf áður en það hefst til fulls. Þetta er sökum þess að framvindan virðist vera á klukkunni og þarf að stökkva reglulega á milli klígjulegra sub-plotta og miseftirminnilegra staðsetninga til að allt klárist fyrir 90 mínútna markið.
Hardy virkar líka meira bugaður eða þreytulegri en nokkuð annað. Þannig á raunin vissulega að vera með karakterinn hans, sum sé bugunin, en þar sem Eddie Brock og Venom mynduðu áður meira en temmilega áhorfanlegt og sprelllifandi dúó hefur nú orðið að hálfsofandi leikara og þá undir tölvugerða, dimmraddaða klístrinu að bera uppi alla myndina. Heppilega er eitthvað flippað og gaman við titilgeimveruna enn, þó minna af kauða sé. Flestir aðrir á skjánum (frá Juno Temple til Chiwetel Ejiofor eða Rhys Ifans) teljast varla til uppfyllingar en eru þarna til skrauts og vinna temmilega fyrir sínum launum.
Því minna sem er síðan sagt um skúrks-ófétið Knull, sem gerir ekki skít alla myndina nema að sitja í skugganum og vonast til að fá stærri rullu síðar meir í Marvel-mynd frá Sony. Það er eins og framleiðendur hafi ekki gert markhópinn sinn nægilega ergilegan eftir að hafa gjörsamlega sóað nýtingunni á þorparanum Carnage í síðustu mynd. Hér er gengið alla leið með nákvæmlega ekki neitt. Sérdeilis afrek hlýtur það að vera. Kaldhæðnislega er þó Knull leikinn af ókredituðum Andy Serkis, sem leikstýrði miðjumyndinni, sum sé þeirri skástu.
Venom: The Last Dance er aðeins poppkornsmynd í þeim skilningi að mest viðeigandi væri að njóta hennar með tveggja daga gamalt örbylgjupopp í kjöltunni þar sem eftir standa baunirnar að mestu. Ef einhver þátttökuverðlaun skal gefa þessari bíómynd, þá er það að hafa tekist hinu stórmerkilega ætlunarverki að vera betri en Madame Web en þó án þess að vera glápsins virði nema í glefsum.
En þá er alveg eins hægt að horfa bara á trailerinn og láta það duga.
Bíófíkill 
Sammála/ósammála?