Áratugum saman hefur hvílt einhver stórfyndin réttinda- og gæðabölvun yfir Fantastic Four genginu þegar kemur að bíómyndum. Þó tókst allavega að koma ‘fyrstu Marvel fjölskyldunni’ aftur heim. En þá er komið að fjórðu bíómyndinni og þriðju formlegu núllstillingunni, þar sem loks tókst að raða upp réttum púslum sómasamlega. Í það minnsta með einhverjum krafti.
Ef við ættum ekki 36 aðrar MCU myndir af færibandinu og fleiri vikna virði af sjónvarpsþáttum væri mögulega hægt að kalla þetta dúndur- og framúrskarandi hasarblaðamynd, jafnvel urrandi ferska. En þegar Marvel-keimurinn er orðinn svona tíður er erfiðara og erfiðara fyrir stórrisana hjá Disney að taka mikla sénsa. Þó má ekki vanmeta þann mikla sigur að loksins hafi nást að lyfta þessari bölvun með að útfæra Fantastic Four mynd sem er ekki tímasóun fyrir áhorfendur og alla sem að henni komu.
The Fantastic Four: First Steps er skref í hárrétta átt og frá álitsgjafa þessum með betra MCU-stöffinu sem hefur komið út síðan Infinity War ef ekki WandaVision og ein af sárafáum myndum ofurhetjumerkisins sem raunverulega og af áhuga fjallar um eitthvað stærra en bara hasar, djóka og sjónarspil. Í þessu tilfelli þá verandi t.d. óttinn við óvissu og óútreiknanleika foreldrahlutverksins og mikilvægi einingana í traustri teymisvinnu. Myndin er hröð en án þess að vera algjört áreiti eða máttlaus hasarveisla. Hún er stílísk og áferðarík en aldrei of djúpt fókuseruð á lúkk fram yfir hjarta. Boðskapurinn rígheldur, en það sem betra er, hóp- og fjölskyldudýnamíkin hjá fjórmenningunum gengur algjörlega upp.
Pedro Pascal, Vanessa Kirby, Joseph ‘elsku Eddie’ Quinn og Ebon Moss-Bachrach vinna öll glæsilega fyrir launum sínum og gæða góðu lífi í þessar hundgömlu en íkonísku persónur. Pascal hefur sinn huggulega pabbasjarma en lumar líka á sér hljóðlátari þyngslum og dekkri skuggum gagnvart þeim svörum sem Reed Richards hefur ekki, og hvers vegna hann leitar þeirra svara og lausna sem hann gerir. Kirby sér óneitanlega um hjarta sögunnar og rúllar upp Sue Storm sem sterkri fyrirmynd, fluggáfaðri, með mannúðina og ‘bjarnamömmuorkuna’ yfirgnæfandi (sem er fimmtán þrepa framför frá þeirri kynbombutýpu sem Sue var í t.d. eldri Marvel-myndunum). Quinn er bæði sjarmerandi og sjálfumglaður Johnny Storm án þess að jaðra við of mikinn dólg (sjá Chris Evans í sömu rullu). Bachrach gerir líka töluvert meira við Ben Grimm en að kreista út eintómar frústreringar. Í sameiningu sýnir þessi tiltekni hópur nákvæmlega aðdráttaraflið við góða útfærslu á þessu hetjuteymi; eitthvað sem hinar bíómyndirnar gerðu alls ekki og ofkeyrðu í staðinn berstrípaðar útgáfur af þessum karakterum.
Þessi mynd er líka þægilega einföld og nýtur góðs af því að sleppa við þann rembing að kynna stöðugt nýja karaktera og þræði til þess að eiga þægilegri stökkpall inn í næstu bíómyndir. Það er góð sál þarna í þessari söluvöru (sem er ábyggilega búið að breyta, endurbreyta og fókustesta í hel) og það er virðing borin fyrir hinu yfirdrifna úr teikningunum frá Jack Kirby, sem skilar sér með skemmtilegum leiðum til að útfæra ‘60s períódu í framtíðarbúningi. Það er klárlega smá flýttur bragur á keyrslunni í TF4:FS þó það hafi ekki mikil áhrif á söguframvinduna. Til að hljóma endanlega eins og brotin plata, þarf að segjast að ýmis tölvubrelluskot virka bara hreinlega alls ekki og þurftu greinilega lengri tíma í ofninum. Í heildina séð lítur myndin samt fáránlega vel út, hönnunarlega og kvikmyndatökulega séð. Tónlistin frá Michael Giacchino rífur einnig hressilega í andann og styrkir heildarvæbinn í bæði glensinu og dramanu.
MCU-myndir eru vissulega skrifaðar, endurskrifaðar og oft endurmótaðar í döðlur og oft getur verið strembið að fiska eftir einhverjum ákveðnum töktum þeirra leikstjóra sem að þessu koma. Sumir ná þó aðeins að hitta í gegn eða skilja meira eftir sig og Mark Shakman (WandaVision) er með þeim efnilegri úr hópnum öllum. Það er mikill Brad Bird-lite fílingur í honum, virðist vera, og því fylgir auðvitað ákveðin kaldhæðni í ljósi þess að Bird gerði í raun bestu ‘Fantastic Four-myndina’ fyrir Pixar. Jafnvel tvisvar, en lengi má svo sem deila um það.
En hver er síðan algengasti ókostur ofurhetjumynda frá Marvel? Yfirleitt skítflatir og óeftirminnilegir andstæðingar. Þar er títaníski þursinn Galactus nokkuð sér á báti. Það að kvikmynda hann og túlka með nálgun sem er nærri myndasögunum þótti of mikil áhætta þegar Rise of the Silver Surfer (2007) var í vinnslu, þegar sama andstæðingi var breytt í tölvugerða skýjaklessu (nota bene, það var ekki endilega vond eða röng hugmynd, bara vond bíómynd). Núna höfum við Ralph Ineson sem gengur alla leið til að selja okkur þennan þursa, með sinni guðdómlega djúpu rödd, og fyrir það sem hann er má alveg segja að Galactus svínvirki í þessari mynd. Hann er einfaldur, vissulega, en ógnandi að eðlisfari (ég meina, hver yrði EKKI skíthræddur við svona heljarinnar tröllmenni?!) og í senn skemmtilega hallærislegur – alveg eins og í myndasögunum. Þegar allt er ofantalið er þetta bíómynd um vægðarlausan geimrisa sem vill éta jörðina og klófesta ungabarn með ótilgreinda krafta. Því meira skrípó, því betra. Sérstaklega ef tónn myndarinnar skammast sín ekki fyrir það.
Það skiptir í sjálfu sér litlu máli hvort að MCU myndabálkurinn sé byrjaður að splundrast eða sigli enn fremur í það að hrynja undan sinni eigin þyngd með fjölheimaflækjum og ‘been there, done that’ endurtekningum. Það gildi einu þegar ágætlega sterkar einingar eru skoðaðar sér í lagi. Auk þess verður þá bara æ kærkomnara að fá ævintýrin sem poppa aðeins meira út, rísa duglega yfir miðjumoðskvarðann og standa nokkurn veginn sjálfstæðar. Sem þessi gerir.
The Fantastic Four: First Steps mætti best lýsa sem þessari klassísku ‘þriggja stjörnu skemmtun’ eða ídeal sunnudagsbíói og myndin stekkur á milli staða með nægilegu afli og miklu tilliti til þess að ná anda titilpersónanna réttum; Í hverju felast alvöru hetjudáðir? Eru það kraftarnir eða gildin? Í hverju liggur traust pöpulsins? Hvernig er hægt að vera samstíga sem fjölskylda þrátt fyrir allar mögulegar hindranir í heiminum? Hversu skerí er að eignast börn?
En þetta er fjölskylduskemmtun í orðsins fyllstu merkingu, uppfull af sköpunargleði og skrípói, auk þess að vera merkilegt og skemmtilegt skrípó um sköpunarglaða fjölskyldu.
Bíófíkill 
Sammála/ósammála?