Þú veist að bíómynd er í nokkuð slæmum málum þegar Universal-lógóið í blábyrjuninni rammar inn meiri epík og betra umfang á geimveruinnrásarmyndinni heldur en nokkuð annað sem fylgir því eftir.
Það verður ekki skafað undan þeirri einföldu staðreynd að þessi nýjasta og ef til vill ‘nýstárlega’ túlkun á War of the Worlds sögunni frá H.G. Wells er gjörsamlega ónothæf spennumynd með engan púls. Brellurnar eru ferlegar, keyrslan aum og restin klaufalega skrifuð, fáfengilega skrípaleg, síendurtekið ótrúverðug, ferlega illa leikin og adrenalínið er circa þrepinu fyrir neðan það að fylgjast með Ice Cube lesa neikvæð ummæli um sjálfan sig á samfélagsmiðlum í 90 mínútur.
Kvikmyndaflokkurinn ’Screenlife’ getur verið ofsalega happ og glapp ef ekki misjafnlega spennandi, veltandi að sjálfsögðu á umfjöllunarefninu. Hingað til hafa myndir verið ólíkar í því hversu miklu lífi þær ná eða reyna að djúsa fyrir slíka skjá-bundna narratífu (kameruhreyfingar, nærmyndir og þess háttar, á meðan t.d. hin stórlega ofmetna Unfriended hélt skjánum algjörlega kyrrum til að ná tilsettum ‘realisma’). Inn á milli leynist gott stöff á borð við Searching, Missing og Host. En í kjarna sínum er ekki alslæm hugmynd að flytja War of the Worlds, eða sögu um geimveruinnrás almennt, yfir í Screenlife-stílinn. Nema grunnkrafan væri auðvitað helst sú að vanda til verka.
Gott skref í nákvæmlega þá áttina væri t.a.m. EKKI að fá letilegan Ice Cube til að bera uppi 80% af myndinni, með ótrúverðugum viðbrögðum og ýktum töktum. Maðurinn lítur allan tímann út eins og hann hafi tekið sjálfan sig upp og sent inn frammistöðu sína í flýti, með nægilega dauð augu sem segja ekkert nema hann sé að telja niður mínúturnar í að tökur klárist. Þar að auki virðist War of the Worlds ’25 hafa valið þessa Screenlife nálgun því það var ódýr og þægileg leið til að búa til mynd í COVID-faraldrinum.
Aðrir leikarar sleppa betur fyrir horn við skömmina með það litla sem unnið er með, en vitleysan nær samt reglulegum lægðum þegar framleiðslan er farin að styðjast reglulega við ‘stock’-myndefni (eða svo gott sem…) og sérstaklega alvöru fréttaklippur sem voru áður unnar fyrir alls konar veður- eða krísutengdar hremmingar. Það er hvers og eins að meta hvort eitthvað sé farið lauslega með siðferði í þessum málum, en stærsta brot þessarar ‘bíómyndar’ er einfaldlega bara bjánaleg framsetning á einu og öllu; flæði, persónusköpun, boðskapi og stigmögnun alls þess sem er þarna á seiði. Það er í raun djókur út af fyrir sig hvað allir karakterar virðast oftar en ekki ákaflega slakir (e. ‘tjillaðir’) yfir þessum heimsenda…
Það bætir síðan bara við ákveðnu kómík-kremi á þessa klessulegu skítaköku þegar öskrandi Amazon-auglýsingar riðjast inn í atburðarásina, eða kjánaleg exterior-skot af okkar Hörpu þegar myndin vill meina að byggingin sé í London.
Kannski svínvirkar þessi ræma í félagsskap þar sem annarlegt hugarástand eigi þátt í að gera glápið bærilegra, allavega að því gefnu að stemningin bjóði upp á að sé óhætt að hlæja sig látlausan yfir þessum meinta alvarleika. Í samanburði við þessa er (merkilega vanmetna) Spielberg/Cruise myndin frá 2005 alveg hreint tímalaus gullmoli. Vissulega er besti kosturinn samnefnda skáldasagan, útvarpsleikritið frá 1938 eða kvikmyndin frá 1953, en í öllu ofantöldu er þá allavega séð um þá lágmarkskröfu að trekkja upp einhvern mátulegan drunga.
Það eina sem kalla mætti nothæft gildi við þennan 2025 ruslfæl er trúlega þetta líf sem myndin gæti/hefur eignað sér sem samansafn smáklippa af hallærislegustu atriðunum. Úr nægu er að taka af þeim brandaralega hestaskít sem staflast hefur verið upp í nafni íkonískrar sci-fi sögu.
Auk þess má vel leita annarra valmöguleika ef markmiðið er að horfa á önugan Ice Cube bölva út í eitt fyrir asnalega háan launaseðil.
Bíófíkill 
Sammála/ósammála?