Sumt er fyndnara á blaði eða í huganum en í framkvæmd. Vissulega veltur allt á vinnubrögðum, kómískum tímasetningum, úthaldi framvindu og úrvinnslunni almennt, en Anaconda ’25 er príma dæmi um eitthvað sem virkar fyndnara heldur en afraksturinn kemur til skila. Ef ekki þá bara þetta sígilda dæmi um efnivið sem betur hefði mátt vinna úr. Sér í lagi hefði meiri eða óvæntari húmor óskast, jafnvel eitthvað adrenalín þegar unnið er með flippaða skrímslamynd. Ef fyrirsjáanlegar bregður teljast ekki með, er þá merkilega lítinn púls hér að finna.
Þau Jack Black, Paul Rudd, Thandiwe Newton og Steve Zahn eru þarna öll í banastuði og bjarga því sem hægt er að bjarga með fínni orku. Það hljómar heldur ekkert illa í sjálfu sér að vaða í spennugrínmynd (þar sem meira er auðvitað hallað á grín en spennu) um vinahóp fjórmenninga sem á sér skondna tengingu við samnefndu (og sprellfjörugu) sorpmyndina frá 1997 – sem skartaði m.a. J-Lo, Ice Cube og Jon Voight – og leggja í ferðalag til að framleiða samskonar bíómynd. Hópurinn hyggst gera þetta með sama og ekkert fjármagn, takmarkaða hæfileika og ástríðuna eina að vopni.
Eðlilega þróast þetta tökusprell vinanna í alvöru baráttu upp á líf og dauða þar sem geysistór kyrkislanga herjar á hvern og einn í nánasta radíus. Undir venjulegum kringumstæðum ætti þarna að magnast upp almennileg keyrsla og jafnvel hugmyndaflug í aðstæðum þar sem stórhættuleg skepna getur dúkkað upp við hvert horn. Því miður verður það aldrei svo gott en það skrifast aðallega á bjarta og áhrifalausa andrúmsloftið, klisjusúpurnar, fyrirsjáanlega persónuboga og kraftleysið í helvítis skepnunni sem titill myndarinnar vísar í, þrátt fyrir skítsæmilegu brellurnar. Ætli það sé ekki alvarlegasta brotið…
Óhugnaðurinn virðist þó vera aukaatriði því í þessari stemningu snýst allt um að kitla hláturtaugarnar með lýjandi ‘Meta’ yfirtónum, sem er auðvitað alltaf ákveðin óskhyggja þegar bitlaust handritið fellur svona flatt. Leikararnir geta aðeins gert x mikið til að lyfta atburðarásinni úr því miðjumoði sem yfirgnæfir allt. Auk þess er erfitt að halda með persónum sem eru allflestar grautheimskar eða makalaust pirrandi eftir því sem á líður. Lukkulega eru fínustu auka(og gesta-)leikarar sem fylla þrælskemmtilega upp í þau svigrúm sem þeim gefst.
Enn fremur er leitt að leikstjórinn og handritshöfundurinn Tom Gormican skuli vera svona úti á þekju þegar hann hafði áður sent frá sér hina þrælfyndnu Meta-sprengju um Nicolas Cage, The Unbearable Weight of Massive Talent (en svo rifjast það upp að fyrsta myndin hans var sérlega auðgleymd mynd sem hét That Awkward Moment). Kaflarnir sem raunverulega hitta hérna í mark eru aðallega fyrri helmingnum, en snúast oftast um mómentin þegar kjarnahópur karakteranna er hvað mest sokkinn í þessa indí-framleiðslu sína, með tilheyrandi vangaveltunum um hvað myndin þeirra fjallar í tengslum við metafórur og þemu.
Í svona miklum ólgusjó af einkahúmor sem verður að óminnisstæðri heild þá teljast allir litlu sigrarnir til mikils. Til að halda í fleiri jákvæðar nótur er glápið ekki alslæmt og líður blessunarlega hratt hjá. Í besta falli er þetta ágætis mynd til að horfa á í flugvél ef vantar að drepa 90 mínútur án erfiða. Að vísu, þegar allt er ofantalið er miklu meiri kátínu, fyndni og skemmtilegra rugl að finna í Anaconda frá ’97. Líklega er það besti brandarinn.
Bíófíkill 
Sammála/ósammála?