Fyrir þrjátíu árum síðan gerði Scream allt vitlaust og áhorfendur voru hiklaust ólmir í meira og enn meira. Þessi sería úr smiðju hrollvekjumeistarans Wes Craven hóf þarna langlífu göngu sína og síðan þá farið í gegnum alla flóruna af gæðum í höndum mismunandi teyma og leikstjóra.
Þessi ádeilukennda blanda af slasher og ‘whodunnit’ ráðgátu hefur taumlaust leikið sér að formúlum og handritsreglum og má segja að það sé bæði óvænt og magnað að þetta sé enn í fullum gangi. En hvert áframhaldið leiðir og hver legasían verður á komandi árum er miklu stærri ráðgáta.
Í tilefni sjöundu myndarinnar, þar sem Kevin Williamson hefur formlega tekið við keflinu og sett allt fútt í nostalgíuna, ákváðum við Bíófíklar að taka létta yfirferð á öllum eintökunum auk þess að hlaða í uppröðun á hverju þeirra.
Við Kjartan og Atli Freyr komum okkur í gírinn og bárum saman b(r)ækur um hvort Ghostface-morðinginn eigi enn nóg afl eftir í sér eða hvort betra sé að hengja upp grímuna og kalla þetta gott. Að þessu ógleymdu má eiga von á einum eða tveimur leynigestum, að hætti Scream-myndanna.
Þá er betra að setja upp gerviröddina og grípa í símann. Nú skal ræða uppáhalds hrollvekjur.
Bíófíkill 
Sammála/ósammála?