Bíófíkill

Ævisögumyndir um tónlistarfólk (e. ‘musical biopics’) eru með einsleitari flokkum kvikmynda, af stærsta sarpi þeirra að dæma. Formúlan selur þó og áhorfendur vilja sjaldnast sjá einhverja djúpkrufningu á artistum sem það fílar, heldur í mesta lagi slettu af breyskum mannleika og ofar öllu áherslu á vinsælu lögin.

En það er til örugg formúla og síðan er til enn öruggari formúla sem sleppir öllum broddi og mannlegheitum. Þarna kemur kvikmyndin Michael dansandi inn eins og kölluð; hún er berþunn, tiltölulega drama- og átakalaus, auðmelt, fjölskylduvæn, kraftlaus og snyrtilega pökkuð inn sem söluvara til að áhorfandinn tjútti með smellunum sem hann þekkir. Útkoman er nær því að vera suð í stíl við froðu frá Hallmark frekar en minnisstætt stuð sem hefur eitthvað að segja um minnisstæðan mann.

Michael er ekki kvikmynd, heldur bara samansafn af lauslega tengdum stikkpunktum um fjölskyldu og feril tónlistargoðsins umdeilda. Myndin er óneitanlega vel leikin; Jaafar Jackson kemur með afbragðs eftirhermu á frænda sínum og Colman Domingo stelur klárlega öllum sínum senum sem vægðalausi (en vægast sagt ritskoðaði í þessu tilfelli…) pabbi hans. Sum tónlistarnúmerin í myndinni eru vissulega orkurík og peppandi en samskonar ánægju er að finna með því að skoða haug af Michael Jackson myndböndum á YouTube. Það segir sig sjálft að mörg lögin og sporin eru grípandi. Þessi yfirnáttúrulega tónlistarstjarna gjörsamlega heltók heiminn á tímapunkti, af gildri ástæðu.

Mesta klígjan tengist þó linnulausum glamúr og þörfinni að endurskrifa söguna og milda hana eftir markaðsvænum hentugleika (t.a.m. er leitt að sjá Janet hvergi þarna, sem hefur sennilega verið ákveðið af lagalegum ástæðum) Ef Michael hefði spreytt sig betur í kvikmyndagerðinni, tilfinningum og frásagnarstíl hefði niðurstaðan getað orðið meira í líkingu við hina frábæru Better Man (sem því miður fullfáir hafa séð…). Þessi tveggja klukkustunda seta er að vísu fjarri því að vera krefjandi og það telst til gæðahróss, en á móti kemur sterkari tilfinning reglulega upp þar sem heilmiklu tækifæri var sóað til að kafa betur og dýpra ofan í persónuleika aðalfígúrunnar, eða í það minnsta segja almennilega sögu. Listrænt frelsi er eitt, en að fá frekar ‘highlight-reel’ frekar en sögu jaðrar við það að vera vörusvik.

En best er að meta þessa mynd fyrir nákvæmlega það sem hún er; huggunarmatur. Ef ekki þá ungbarnamatur.