Gættu hvers þú óskar þér. Í tilfelli litlu ‘stórmyndarinnar’ Obsession hefði leikstjórinn og YouTuber’inn Curry Barker ekki mögulega getað óskað sér betri útkomu í tengslum við aðsókn og útbreiðslu umtals. Sennilega hefur það ekki sést síðan Paranormal Activity, Saw eða jafnvel The Blair Witch Project þar sem eitthvað svona smátt komst sambærilega hratt og örugglega inn í kúltúrs-zeitgeist’ið. Myndin mætti líka eins og frískandi þruma úr heiðskýru lofti til að lífga upp á úrvalið í kvikmyndahúsunum.
Obsession hefur verið að vekja gríðarlega athygli um allan heim og árangurinn er þeim mun magnaðri í ljósi þess að myndin er sögð hafa kostað undir milljón dollara. Þar af leiðandi má heldur betur gera ráð fyrir að Barker sé kvikmyndagerðarmaður sem kominn er til að vera og ekki síður leikkonan Inde Navarette, sem er ekkert annað en gargandi snilld í hlutverki sínu. Það er kannski ekki sanngjarnt að segja að hún beri myndina alla uppi en hún fær gífurlega krefjandi rullu sem hún rúllar upp eins og ekkert sé henni eðlilegra, og nær enn fremur að brennimerkja sig í heilabú áhorfandans. Líkt og til var ætlast.
Aðdragandi þessarar myndar er fjarri því að vera óskiljanlegur. Hugmyndin er sáraeinföld, furðulega aðgengileg og framvindan heldur loganum uppi með spennandi stigmögnun aðstæðna, trúverðugum persónum, sjálfsöruggri leikstjórn Barkers og púkalegri blöndu af hryllingi og svörtu gríni. Þetta er vissulega ekkert sérlega djúp bíómynd en það breytir því ekki að um margt er að ræða í tengslum við skilaboð hennar, persónusköpun og þemu. Nálgun handritsins á ógeðfelldum málum er dúndurgrípandi; Hvernig lykilkarakter myndarinnar er gjörsamlega blindur gagnvart eignarhaldi sínu, sjálfselsku, ofbeldi, skilningsleysi, hlustunarleysi og sjálfskipaða ákvörðunarrétti til að geta verið í ástarsambandi við draumastúlku sína. Það hangir yfir sögunni frá fyrstu senum að allt eigi eftir að fara rakleiðis til fjandans. Eðlilega.
Tónninn og taumurinn í þeim málum er einn merkasti galdur myndarinnar. Sagan svipar mikið til erótískra paranoju-sálfræðiþrillera frá níunda og tíunda áratugnum, nema nú er það ekki kærastan/viðhaldið sem er bersýnilega illmennið, heldur maðurinn! Þessu er síðan blandað saman við hálfgerða yfirnáttúrulega Misery fyrir nýja kynslóð. Hin tiltölulega óþekkta Navarette gefur allavega þeim sögulega leiksigri hjá Kathy Bates lítið eftir í tengslum við að eigna sér hvern ramma með marglaga geggjun (segjum það bara…), að vísu með viðbættri sympatískri ringulreið. Þar að auki er einn tiltekinn mónólógur hjá leikkonunni sem á alveg erindi í sömu sögubækur og einn sá þekktasti hjá Annie Wilkes.
En þó að Navarette eigi stærsta sviðsljósið og heiðurinn að betri köflum myndarinnar má ekki horfa fram hjá því að leikhópurinn allur í kringum hana skilar sér með prýðum. Það sem dregur hana að vísu niður eru fáeinir fyrirsjáanlegir sögupunktar, ótvíræðar holur sem grunnhugmyndin býður upp á, en svo er líka handfylli af römmum þar sem sést að fjármagnið réði ekki alveg við metnaðinn allan í subbuskapnum eða yfirdrifna hugmyndafluginu.
Hvað sem má segja til og tuðast um smágalla, lógík og þannig smotterí er Obsession alveg meiriháttar klikkuð ef ekki dáleiðandi og mátulega kómísk skemmtun. Forvitnin er einnig sterk varðandi þá óneitanlega björtu framtíð (eða í það minnsta stórspennandi ‘follow-up’ verkefni) hjá Barker og félögum. Það er líka bókað mál að umboðsmaður Navarette verði einn uppteknasti maður þessa árs í ljósi vinsældanna og umtalsins.
Annað væri óásættanlegt.
Leave a Reply