Vandræðalegt; Hér höfum við grínmynd sem gerir aðallega grín að hryllingsmyndum en reynist á endanum vera meiri hryllingur en grín. Og fyrir þessa seríu er það ekki í fyrsta sinn. Sem er í sjálfu sér mjög ófyndið (og því miður tímafrekt) spaug.
Hingað til hafa Scary Movie myndirnar sveiflast verulega til í gæðum og enn fremur gæðum á húmor. Ekki síst hæfileikafólki, en flestar þeirra hafa átt fáeina sterka spretti og sjaldnast verið drepleiðinlegar (innskot með ólgandi ‘teiki’… myndirnar frá David Zucker voru eiginlega þær fyndnustu). Í rauninni var sú fimmta eina í röðinni sem var löðrungi líkust og það jákvæðasta sem segja má um sjöttu myndina er að hún er örlítið betri. Þó tækifærissóun verði auðvitað alltaf tækifærissóun og lítið telur það hérna að grandskoða smásigrana.
Scary MoVIe ‘26 er fátt meira en letin og peningagræðgin uppmáluð; niðurdrepandi og örvæntingarfull tilraun til að dæla út tilvísunum og furðu mildum sjokk-bröndurum. Hún bætir þó engu við neitt og flestir titlarnir sem myndin er að stæla (t.d. Weapons, Sinners, The Substance, M3GAN, Get Out, Scream 5, Scream VI o.fl.) voru miklu fyndnari, beittari og með frumlegri útúrsnúninga á úldnar formúlur. Af þessum bugandi 90 mínútum sem þessi ‘grínmynd’ keyrir sig á, eru í besta falli tvær skondnar samanlagðar mínútur þar sem einhver tilraun til húmors raunverulega vaknar til lífs. Undirritaður sá þessa mynd meira að segja í pökkuðum sal en fátt var um tilfelli þar sem umræddur salur var í einhverju hláturskasti. Betur mætti lýsa stemningunni sem dreifðum flissum.
Eftir fínustu endurvakningu á The Naked Gun seríunni í fyrra kviknaði sú von um að spoof-geirinn væri snúinn aftur eftir langa kulnun.* Nýjasta Scary Movie myndin dempar þessa tilfinningu óþægilega með því að reiða sig á galtóma nostalgíu og ‘Má ekkert lengur?’ brandara sem munu eflaust kæta þónokkra virka í athugasemdum. Á meðan sitjum við hin bara í pínlegu þögninni og bíðum bjartsýn eftir öðrum skítsæmilegum djóki eða jafnvel bara kreditlistanum. Stærsta grínið er sennilega sú huggandi tilhugsun að þessi bíómynd mun eldast eins og mjólkurglas undir logandi sumarsól á næstu misserum. Eins og glatað áramótaskaup, nema í bíómyndalengd. Og linnulaust að minna þig á hvað annað skaup fyrir 25 árum síðan var ógleymanlegt.
Rétt skal vissulega vera rétt. Búturinn sem gerði grín að K-Pop Demon Hunters var reyndar pínu líflegur og óvæntur (ásamt aulalega fyndnu skoti á Final Destination rússíbana og ICE-liða)… en stuttu hápunktana má eflaust nálgast á öðrum hverjum samfélagsmiðli á komandi árum. Restin er innilega ekki þess virði og framleiðendur hlæja hvað mest að þeim áhorfendum sem láta blekkja sig í að styrkja þetta fjárhagslega.
Til áminningar; nauðsynlegt er að fólk flokki ruslið sitt og þessi mynd fer beinustu leiðina í ‘almennt sorp.’ Það er umhverfisvænna.
*Þá skal krossa alla fingur og vona að ‘Spaceballs: The New One’ verði ekki alslæm.
Leave a Reply