The Furious svalar ákveðnum þorsta sem ég vissi ekki einu sinni að ég hafði og svarar um leið þeirri spurningu um hvernig útkoman liti út ef Taken og The Raid yrðu settar saman í blandara. Hún er alveg hreint fjandsamlega fjörug ef ekki dáleiðandi hasarveisla og þykir það stjarnfræðilega ólíklegt að magnaðri slagsmálasenur eigi eftir að sjást á hvíta tjaldinu það sem eftir er af þessu ári. Hún er ein af þessum myndum sem fullkomlega rúllar upp markmiðum sínum og skilur áhorfandann eftir gjörsamlega úrvinda að henni lokinni. Á besta máta.
Söguþráðurinn er þægilega einfaldur, nægilega svo en á sama tíma nógu spennandi til að réttlæta rólegheitin á milli látanna og trekkja upp forvitnina fyrir áframhaldandi rugli. Tíminn til þess að ná andanum annað slagið er þó skammur enda veður atburðarásin úr einni yfirdrifnu hasargeðeikinni í þá næstu. Þetta byggir eiginlega upp óraunhæfar kröfur fyrir því að The Furious nái að halda dampi með því að toppa sig reglulega. En síðan, með einhverjum undraverðum hætti, tekst henni það. Það gerir hún með því að koma reglulega með nýja vinkla og alls konar kjaftstoppandi leiðir til að sýna hversu vel leikararnir, áhættu- og framleiðsluteymið vann fyrir kaupi sínu og það meira.
Að sjálfsögðu magnast allt saman upp í einn sturlaðan klæmax, með hópbardaga á milli fimm einstaklinga þar sem hraðinn, reiðin og hugmyndaflugið verður með hreinustu ólíkindum. Þessi eini bardagi reynist vera miklu öflugri en það sem sést hefur í vestrænum stórmyndum síðustu áraraða (t.a.m. Mortal Kombat II, flestum Jason Statham-myndum og ekki síst ofurhetjumyndum).
Persónur eru staðlaðar og klisjukenndar en engu að síður líflegar og eftirminnilegar. Í þessu samhengi skiptir mestu máli að góðhjartaða fólkið nýtur allan stuðning áhorfandans og vondu kallarnir eru skrípalega vondir. Ef áhorfandinn hefur aldrei áður heyrt til getið um nöfn eins og Mo Tse, JeeJa Yanin, Brian Le og Joey Iwanaga, þá verður allavega erfitt að gleyma þessu fólki eftir áhorfið. Grjóthörðu reynsluþjarkarnir Joe Taslim og Yaya Ruhian (sem báðir sýndu saman listir sínar í The Raid) sanna sig líka enn og aftur sem einhverja þá flottustu í sínu fagi.
Það er ómögulegt að ímynda sér hasarfíkla óánægða með þennan afrakstur. Jafnvel ef undirrituðum myndi leiðast svona myndir eru dæmin nægilega mörg um aðdáunarverðar tilraunir hérna til að testa mannslíkama og þol karakterana á skjánum til hins ítrasta, að sama skapi spyrja sig hvernig í helvítinu margir hverjir komust úr þessum tökum án þess að slasast alvarlega eða verra. Öll koríógraff-vinnan og æfingaferlið sem hefur fylgt þessum slagsmálaatriðum er stundum eins og einhver æfing í hinu ómannlega. Til að kóróna allt er bíómyndin með svo tryllt hugmyndaflug fyrir frumlegum leiðum til þess að útfæra slagsmál í undarlegustu umhverfum eða með fisískum hlutum sem kveikja á hugsuninni “Ókei, ÞETTA hef ég ekki séð áður,” til dæmis þegar fjendur eru farnir að berjast með álstiga eða reiðhjólum!
Hasarinn í The Furious er aðallinn, lykilatriðið og raunverulega það stórkostlega frábær að myndin nær léttilega að skauta yfir sína helstu bersýnilegu galla. Margir leikararnir hafa vægast sagt takmarkaða getu til að tala ensku og myndin skiptir reglulega um tungu á milli málsins og kínversku. Á þeim nótum eru döbb oftast ótrúlega áberandi og mörg hver samtölin í myndinni eru ekkert annað en hlægileg; og þá alveg brjálæðislega hlægileg. Þetta eru allt þættir sem koma í veg fyrir að setan og heildin sé ólgandi meistaraverki líkust en hafa ekki mikil áhrif á notagildið. Léleg samtöl og slakur framburður er ekki beinlínis díl-breaker þegar um er að ræða mynd þar sem persónur lifa ítrekað af hinar gölnustu aðstæður án of mikilla erfiða. Það virðist greinilega að vera, af lógík myndarinnar að dæma, að allir karakterar sem skipta sögunni einhverju máli eru gæddir að minnsta kostir fjórum aukalífum.
En það er bara partur af stemningunni.
Og hvílík stemning!
Næsta stopp (vonandi…): 2 FAST 2 THE FURIOUS!
Leave a Reply