Nýi DC kvikmyndaheimurinn, sem þeir James Gunn og Peter Saffran sjá núna um, er enn ungur og mun það taka sinn tíma fyrir þetta brand að komast á almennilegt skrið. Hingað til hefur þessi uppfærði DC heimur farið pínu brösulega í gang en hefur þó strax gert ýmislegt hárrétt og lofar almennt góðu í framhaldinu. Það segir sig líka nokkurn veginn sjálft að merkið hefur þegar farið miklu betur af stað en á sambærilegum tímaramma þegar Zack Snyder hafði yfirsýnina (ásamt Warner Bros.) og endaði á því að sigla skipinu til edgelord-helvítis. Af margvíslegum ástæðum.
Á meðal þess sem Gunn og Saffran hafa verið að geirnegla er tónn, fjölbreytileiki tóna (annars vegar Superman, hins vegar Creature Commandos, Peacemaker 2 og svo Clayface seinna á árinu…) og leikaraval. Þá á það sérstaklega við um kryptonísku systkinabörnin, leikin af David Corenswet og Milly Alcock. Í hvert skipti sem Corenswet birtist á skjánum sem Superman þá er nærveran hans í líkingu við kunnuglegt og einlægt faðmlag, enda án nokkurs vafa besti leikarinn í þessu hlutverki síðan Christopher Reeve var og hét, og þessi nærvera og tilfinning gildir líka um gestainnkomu hans í Supergirl myndinni. Að sama skapi, þegar Alcock birtist í Superman í fyrrasumar, þá sýndi hún gagnstæða nærveru en gaf alveg vel til kynna að það væri meiri broddur og harðjaxl í hennar karakter. Báðir þessir leikarar hafa núna verið kynnt í sitthvorum, gerólíkum og meingölluðum sólómyndum, en kjarninn og dýnamíkin er algjörlega til staðar hjá þeim báðum.
Superman myndin frá Gunn átti við handritstengd vandamál að stríða og því miður er sambærilegur veikleiki í myndinni um Supergirl, en bara á öðrum áherslusviðum. Það er ákveðin kaldhæðni í þessu þar sem þetta reynist allt vera merkilega við hæfi í ljósi þess hversu ólíkar týpur frændsystkinin eru, með ólíkar baksögur. Hvað Supergirl varðar er efniviðurinn alveg til staðar (að mestu…); söguþráðurinn, atburðarásin og fílingurinn er skemmtilegur en útkoman er eintómt yfirborð og fljótfærnisleg varðandi kraftinn í dramanu og prófílum aukapersóna.
Ofurstúlkan sjálf, Kara Zor-El, kemur vel út og heldur uppi stemmaranum alein að mestu leyti. Það hefði samt skilað hnitmiðaðra og bitastæðara geimævintýri ef aðrir í kringum hana væru gæddir einhverri svipaðri vídd; en ekki bara ‘stúlkan þarna (Ruthye, leikin af Eve Ridley) með hefndarþorstann, glataða illmennið með hallærislega nafnið (Matthias Schoenaerts), lúkufylli af skrautkarakterum sem koma og fara, hundurinn Krypto og hans fjarvera, foreldrarnir úr flashback-senum og síðan… Lobo, í uppsprengdu gestahlutverki.
Til samanburðar (þótt ósanngjarnt sé…) þá náði t.d. Superman að gera heilmikið við gommu af alls konar aukapersónum, þó stemningin hafi verið öðruvísi, en það gildir einu. Það á að vera til pláss. Þessir skítþunnu prófílar í Supergirl hefðu klárlega getað fengið að njóta sín betur með auka yfirferð á handritinu. Ekki nema að sé til slatti af útklipptum senum úr þessari mynd þar sem allt hefur fokið út nema titilhetjan. En eins og svo oft er sagt, til að gera góða hetju þarftu góðan óþokka, og skúrkurinn Krem (!) er algjörlega vonlaus fígúra, með enga nærveru, lítinn skjátíma og á alla vegu aumingjaleg ógn fyrir Köru. Hann væri engu skárri en hver annar skósveinn ef handritið þyrfti ekki á honum að halda í lokauppgjörinu.
Ef myndin væri alfarið um Köru væri vissulega minna vandamál að persónur eins og Ruthye væru með máttlausan prófíl, en svo er ekki. Þvert á móti eru Kara og Ruthye saman í slaginum út meirihluta sögunnar. Ólíku gildi þeirra og samspil er í raun lykilatriði í sögunni. Handritið reynir að sækjast eftir einhverjum boðskap um gagnsleysi hefndarinnar, hvað það þýðir að vera góður, hvernig takinu er sleppt og fleira í þannig dúr. Þetta eru allt angandi klisjur, en yfirleitt virka þær með traustri samsetningu og tilraunin til þessara skilaboða er ágæt, en út af allri yfirborðskenndinni verður myndin mjög þvæld, óskýr og þversagnarkennd í sínum þemaskilaboðum. Það breytir því reyndar ekki að leikkonurnar eru báðar í öflugum gír og trúverðugar saman.
Milly Alcock fær að leika sér með miklu breyskari, kærulausari og brotnari karakter heldur en segja má um Superman. Alcock rúllar upp hlutverkinu, bæði þegar kemur að dekkri skuggum Köru og sömuleiðis þegar hetjan er komin á fullt flug. Handritið kæmist meira að segja upp með það að vera þremur stigum klígjulegra og Alcock myndi samt gera myndina þess virði að njóta. Kara er viðtengjanlega gölluð auk þess að vera komplex, graníthörð, djöfull fyndin, næm og tilfinningaglögg. Stundum sameinast þessir kostir allir í eitt, stundum til dreifast þeir út. Það segir líka mikið til um öfluga frammistöðu þegar hún þarf að leika í Krypton-senunum. Þetta eru með betri köflum myndarinnar og leikkonan þarf að sýna marglaga dramatísk tilþrif á tungumáli sem er uppspunnið. En Alcock á sömuleiðis hressilegan samleik við Jason Momoa í draumahlutverki sínu sem Lobo, villingurinn með vindilinn. Leikarinn virðist allavega fíla sig í ræmur og það smitast út fyrir skjáinn. Brjálæðislega fjörugur karakter, en skjátíminn hans er leiðinlega stuttur og áhrif hans á aðalsöguna telst varla til mikils. En eitthvað af Lobo er talsvert skárra en ekki neitt, vitaskuld.
Á sjónrænu hliðinni er heilmikið til að væba með; kvikmyndatakan, geimóperu-lúkkið, hönnun geimvera og sviðsmynda, fínustu brellur líka og kaldhæðni partífílingurinn virkar ásamt einlægum mómentum. Ef eitthvað er til að setja mest út á varðandi tóninn, þá er það óeftirminnilega score’ið í myndinni. En framleiðslan átti víst að hafa lent í algjörri steik í þeim málum. Það gæti spilað inn í ástæðuna.
Supergirl hefur öll hráefnin til að vera aðeins meira en bara ‘hver önnur basic ofurhetjumyndin,’ en síðan reynist hún vera lítið meira en akkúrat það. Þetta er lífleg kynning á stórskemmtilegri hetju með allt of litlu innihaldi miðað við umfang og möguleikana. Að vísu skorar hún nokkur rokkstig fyrir geggjað lagaval á völdum tímabilum. Það er alltaf kostur.
Leave a Reply